Ես սովորում եմ ,,Մխիթար Սեբաստացի,, կրթահամալիրի միջին դպրոցում: Ես կարևորում եմ ,,Մխիթար Սեբաստացի,, կրթահամալիրում այն, որ սովորողները և ուսուցիչները հավասար են, և մեկ-մեկ ուսուցիչները ընկերավարի են վարվում սովորողների հետ: Նաև կարևորում եմ, որ հաշվի են առնում սովորողի կարծիքը, և հարգում նրան: Ես կարևորում եմ այն, որ համեմատած ուրիշ դպրոցների հետ, ուսուցիչները հասկանում են սովորողներին, և շատ չեն ծանրաբեռնում նրանց: Համակարգի հետ կապված, ես կարևորում եմ, որ մենք դասերը անում ենք համակարգիչներով, որովհետև առօրյա կյանքում մարդը ավելի շատ համակարգչով է աշխատում, քան տետր-գրիչով, և ,,Մխիթար Սեբաստացի,, կրթահամալիրի սովորողները հեշտ կարող են օգտվել համակարգիչներով:
Մի քան օր հետո, ինչ դարձել էր շքեղ ամառանոցի տեր, Էռնեստ Կաձիրան տուն վերադառնալով, հեռվից նկատեց մի մարդու, ով մի արկղ ուսերի վրա դրած` դուրս ելավ ցանկապատի երկրորդական դռնից ու այն դրեց մի բեռնատարի վրա: Չհասցրեց հասնել նրան` նախքան նա կմեկներ: Այդժամ նստեց մեքենան ու գնաց նրա ետևից: Բեռնատարը գնաց երկար, մինչև քաղաքի ամենահեռու ծայրամասը ու կանգ առավ մի ձորի պռնկին: Կաձիրան իջավ մեքենայից ու գնաց տեսնելու: Անծանոթը վայր բերեց արկղը բեռնատարի վրայից, ու մի քանի քայլ անելուց հետո, այն շպրտեց քարափին, ուր լցված էին արդեն հազարավոր այդպիսի արկղեր: Մոտեցավ այդ մարդուն ու հարցրեց. -Տեսա, թե ինչպես այս արկղը դու տարար իմ այգուց: Ի՞նչ կար դրա մեջ: Եվ ի՞նչ են նշանակում այս բոլոր արկղերը: Մարդը նայեց նրա ու ժպտաց. -Դրանցից դեռ էլի կան բեռնատարի վրա, որ պիտի դեն նետվեն: Չգիտե՞ս: Դրանք օրեր են: -Ի՞նչ օրեր: -Քո օրերը: -Իմ օրե՞րը: -Քո կորսված օրերը: Օրերը, որ դու կորցրել ես: Դրանց սպասում էիր, ճի՞շտ է: Դրանք եկան: Ի՞նչ արեցիր դրանց հետ: Նայի՛ր դրանց, անփոփոխ են, դեռևս լիքը: Իսկ հիմա՞: Կաձիրան նայեց: Կազմել էին մի ահռելի կույտ: Դարալանջով իջավ ներքև ու բացեց դրանցից մեկը: Ներսում մի աշնանային ճանապարհ էր, իսկ ծայրին՝ Գրացիելան էր՝ իր հարսնացուն, ով հեռանում էր ընդմիշտ: Իսկ ինքը նրան նույնիսկ չէր կանչում: Բացեց մեկ ուրիշը ու դրա մեջ տեսավ հիվանդանոցային մի սենյակ, իսկ մահճակալին՝ իր եղբայր Ջոզուեին, որի վիճակը վատ էր, որը նրան էր սպասում: Բայց ինքը գործերով ինչ-որ տեղ էր մեկնել: Բացեց երրորդը: Հինավուրց խունացած տան ճաղերի ետևում Duk-ն էր` իր հավատարիմ գամփռը, որ սպասում էր նրան արդեն երկու տարի, և որի կաշին ու ոսկորներն էին մնացել: Իսկ ինքը չէր էլ մտածում վերադառնալու մասին: Ինչ-որ ցավ զգաց իր ներսում, ստամոքսի մեջ: Բեռնաթափող մարդը կանգնած էր ուղիղ ձորի պռնկին, անշարժ՝ որպես դահիճ: -Պարո՛ն, -գոռաց Կաձիրան. -Լսեցե՛ք: Թողե՛ք, գոնե այդ երեք օրերը վերցնեմ: Աղաչո՛ւմ եմ ձեզ: Գոնե այդ երեքը: Ես հարուստ եմ: Ձեզ կտամ ինչ-որ ուզենաք: Բեռնաթափող մարդը մի շարժում արեց աջ ձեռքով, կարծես մատնանշելու համար մի անհասանելի կետ, կարծես ասելու հմար, թե արդեն չափազանց ուշ է և ոչ մի դարմանում այլևս հնարավոր չէ: Հետո չքացավ օդի մեջ, ու վայրկենապես անհետացավ նաև առեղծվածային արկղերի ահռելի կույտը: Ու թանձրանում էր գիշերվա խավարը:
Ո՞րն է ստեղծագործության ասելիքը, շարադրի՛ր մտքերդ:
Ստեղծագործության ասելիքներից մեկը այն է, որ այն ինչ թողնում ես վաղվան, կարող է վաղը չհասցնես անել:Մեկ ուրիշ ասելիքը այն է, որ հարազատներիտ հետ դու միշտ չես կարող շփվել, բայց գործերդ միշտ էլ կարող ես, և եթե դու կարող ես շփվել հարազատներիդ հետ, շփվի՛ր: