Դավիթ Հովհաննիսյանի ուսումնական բլոգ

Ես այս ճամբարի ընթացքում ներկա եմ եղել գրեթե բոլոր օրերը, դրա համար կարող եմ մանրամասն պատմել դրա մասին։ Մենք գնացել ենք շատ-շատ տեղեր, բայց երբ դասարանում էինք նույնպես չէինք ձանձրանում։ Մենք արել ենք ստեղծիր քո պետությունը նախագիծը, բաժանվել էինք խմբերի և ամեն խումբը ներկայացրել է իր նախագիծը։ Ինչպես և բոլոր ջոկատները, մասնակցել ենք խոհանոցային նախագծին, որտեղ պատրաստել էինք շաուրմա։ Նաև ունեցել ենք ֆիսկուլտուրա, երգ, պար, խեցեգործություն և հեծանվավարություն։ Ես արել եմ հունիսի 2-ի լուսաբանումը։ Ճամփորդությունները՝
Ճամփորդություն դեպի Աղձք և Տեղերի վանք
Այցելություն Օծանելիքի թանգարան
Եռօրյա ճամփորդություն դեպի Լոռի

Առաջին օր
Առաջին օրը մենք շարժվեցինք Մայր դպրոցից։ Առաջին կանգառը Սպիտակում էր։ Հետո գնացինք Վանաձոր և այցելեցինք Սուրբ Մարիամ Աստվածածին եկեղեցի։ Ընկեր Տաթևը մեզ պատմել է բոլոր այն եկեղեցիների պատմությունը որտեղ գնացինք այս ճամփորդության ընթացքում։ Մյուս եկեղեցին Գյուլագարակում էր, Գյուլագարակի եկեղեցի։ Հետո գնացինք Գարգառ, որտեղ մեր հյուրատոնն էր։ Մինչև քնելը մենք խաղացինք տարբեր խաղեր՝ սեղանի, սպորտային և այլն։

Երկրորդ օր
Երկրորդ օրը սկսվեց նախավարժանքով և սպորտային խաղերով։ Նախաճաշից հետո մեզ սպասվում էր երկար, հոգնեցուցիչ, բայց միառժամանակ հետաքրքիր և հավես ճամփորդություն՝  Կուրթան,  Վարդաբլուր, արշավ Արևածագի ձոր, Հնեվանք, կանգառ Վարդաբլուրի լճերում։ Հետո եկանք հյուրատուն, ընթրեցինք և խաղացինք խաղեր ինչպես արել էին առաջին օրը։

Երրորդ օր
Երրորդ օրը նույնպես սկսվեց նախավարժանքով և սպորտային խաղերով։ Նախաճաշից հետո հավաքեցինք իրերը և գնացինք։ Գնացինք Ստեփանավան։ Ստեփանավանից հետո գնացինք Լոռե բերդ և Սուրբ Նիկողոայոսի եկեղեցի։ Այսքանից հետո էլ եկանք Մայր դպրոց և գնացինք տներով

Ճամփորդությունը անցավ շատ հավես և հետաքրքիր։

Հունիսի 5-ին այցելել էինք օծանելիքի թանգարան։ Թանգարանում ցուցադրված էր մոտ 5000 նմուշ։ Գիդը մեզ պատմեց հին շատ օծանելիքների պատմությունը։ Կային նաև հին դարերից մեզ հասած ամաններ, որտեղ հայ կանայք պահում էին օծանելիք։ Մոտակայքում, նաև կար Երևանի ամենահին պահպանված մառաններից մեկը։ Մեզ նաև բացատրեցին ինչպես էին գինին պատրաստում և լցնում գինին մառանի մեջ։ Ճամփորդությունը շատ հետաքրքիր էր։

Սկզբում գնացինք և մասնակցեցինք ընդհանուր պարապմունքին, հետո դասացուցակով պետք է գնայինք ընկեր Սարգիսի մոտ։ Նա ունի շատ հետաքրքիր մաթեմատիկական և տրամաբանական խաղեր, որոնք խաղացինք։ Հետո եկանք դասարան և շարունակեցինք «Ստեղծի՛ր քո պետությունը» նախագիծը։ Հետո գնացինք խեցեգործության։ Խեցեգործությունից հետո մենք ներկայացրեցինք «Ստեղծի՛ր քո պետությունը» նախագծի մեր արված աշխատանքը։ Իսկ վերջին դասի ընթացքում խաղացինք խաղեր։ Օրը հետաքրքիր անցավ։

Մայիսի 30-ին մենք գնացել էինք Աղձք և Տեղերի վանք։ Շարժվեցինք Սուրբ Երրորդության եկեղեցուց, բայց դրանից առաջ մասնակցեցինք պատարաքին։ Սկզբում գնացինք Աղձք, որտեղ Արշակունիների դամբարանն էր։ Ընկեր Տաթևը մեզ պատմեց դամբարանի պատմության մասին, հետո էլ տեղանքով շրջեցինք։ Տեղերի վանքում ընկեր Տաթևը բացատրեց եկեղեցու կառույցի ձևը։ Եկեղեցու շուրջ բոլորը շատ գեղեցիկ բնություն էր, դրա համար որոշեցինք գնալ մի տեղ նստել և խաղեր խաղալ։ Ճամփորդությունը հետաքրքիր էր։

Մայիսի 20-ին մենք գնացինք կապույտ մզկիթ: Սկզբում մենք նայեցինք իրանական ոճով պատրաստված իրեր՝ ափսեներ, բաժակներ, աքսեսուարներ։ Իմացանք, որ նրանց մշակույթում գերիշխում են կապույտ և կանաչ գույները։ Կապույտ գույնը երկինքն է, կանաչը երկիրը։ Հետո մեզ միացավ իրանահայ գիդ, որը սկսեց պատմել հայ-պարսկական ժողովրդի լավ հարաբերությունների, մսկիթի և իսլամական կրոնի պատմության մասին։ Նաև իմացանք, որ նրանց լեզուն թեև պարսկերեն է, մզկիթներում աղոթքները կարդում են արաբերեն։

Երրորդ ուսումնական շրջանի ընթացքում ունեցել եմ հաջողություններ և ձեռքբերումներ և համարում եմ այն հաջողված։ Ամենահաջոված նախագիծս ստեղծագործական աշխատանքներն էին։ Ամենատպավորիչ ստեղծագործությունները ինձ համար այս ուս․ շրջանի ընթացքում համարում եմ Ղ․Աղայանի ՛՛Մի կալ հակառակ չարի՛՛ և ՛՛Ինքնոգնությունը՛՛, քանի որ նրանց միտքը իրոք տպավորիչ էր և ես երբեք ստեղծագործություն չէի ընթերցել, որը արտահայտեր այս նույն միտքը։ Բոլոր ստեղծագործությունները արտահայտում են սեր, համերաշխություն, ընկերություն․․․ Բայց այս երկուսը ինքնապաշտպանություն, ինչից ես շատ զարմացել էի։ Ինչ-որ սիրելի հեղինակ չունեմ, բայց երևի վերևի երկու ստեղծագործության համար կարող եմ համարել Աղայանին։ Հայոց լեզու առարկայից էլ շատ բան սովորեցի որոնք համարում եմ հաջողված և կարևոր։

Դասարանական առաջադրանքներ՝ 320-ա,գ,ե; 324;326

ա․x(2;-8)

գ․y[-1/5, -8)

ե․x(2.5,-8)

24-25 ուս․ տարվա ընթացքում իմ նախագիծը իրենից ներկայացնում էր ստեղծագործական աշխատանք։ Ես շարադրում էի իմ մտքերը տարբեր թեմաներով։ Նաև ունեմ նկարագրողական աշխատանքներ։ Այս նախագծի օգնությամբ զարգացրել եմ իմ վերլուծական և գրագետ գրելու հմտությունները: Ամենաստացված աշխատանքները հրապարակվել են ՛՛Պատուհան՛՛ ամսագրում։ Նախագիծս արժանացել է ՛՛Ձմեռ Պապ՛՛ մրցանակին։ Ես գոհ եմ իմ աշխատանքից և իմ կարծիքով հետաքրքիր է ստացվել:

Նախագիծը կարող եք տեսնել այստեղ՝ Ստեղծագործական աշխատանքներ

Արված աշխատանքները՝

Կոպտություն․ ինչո՞ւ են մարդիկ կոպիտ դառնում

Մարդ և հասարակություն

Ժամանակի մասին

Վատ սովորույթներ

Ի՞նչն է մարդուն ուժեղ դարձնում

Մեծամիտության վտանգները

Տեխնոլոգիաների ազդեցությունը մարդկանց կյանքում

Ժամանակի արժեքը

Ձմեռ

Ինչու՞ են մի քանիսը բախտավոր , իսկ մի քանիսը ոչ

Ճամփորդելու կարևորությունը

Вот идут они по тихой улице.  Юноша и девушка. По глазам молодых  людей видно , что они счастливы.

     У девушки букетик гвоздик. Его принес ей юноша. Гвоздики – первый его подарок, и она любуется цветами, украдкой подносит их к губам. Но ей мало быть счастливой самой. Ей  хочется , чтобы всем было радостно оттого, что так хорошо ей и ее любимому.

  Но как поделиться с людьми своим счастьем? И тут ей приходит в голову неожиданная мысль. Девушка отделяет от букета гвоздику и бросает ее в темноту первого раскрытого окна. В доме, видимо, спят. И одинокий цветок остается на подоконнике.

  Раскрытых окон много: жара. И девушка бросает в каждое окно по  одной гвоздике. Юноша не останавливает ее, так как понимает, почему она это делает…

  Влюбленные уходят.

  А наутро люди нашли в своих комнатах –  на  подоконниках,  столах, на полу — красные цветы гвоздики.

  Так одно доброе счастье рождает другое.

а). Перевести на армянский язык.

Ահա նրանք քայլում են լուռ փողոցով։
Երիտասարդը և աղջիկը։ Երիտասարդների աչքերում երևում է, որ նրանք երջանիկ են։

Աղջկա ձեռքին մեխակների փունջ կա։ Այդ մեխակները նրան է նվիրել երիտասարդը։ Մեխակները նրա առաջին նվերն են, և նա հիանում է ծաղիկներով, թաքուն մոտեցնում է շուրթերին։ Բայց նրան բավական չէ միայն իրեն երջանիկ զգալը։ Նա ուզում է, որ բոլորն ուրախանան նրանից, որ այդքան լավ է իրեն ու իր սիրելիին։

Բայց ինչպես կիսվել մարդկանց հետ այդ երջանկությամբ։ Եվ հենց այդ պահին մի անսպասելի միտք է գալիս նրա գլխում։ Աղջիկը առանձնացնում է փնջից մի մեխակ և նետում բաց պատուհանից ներս՝ մթության մեջ։ Տանը, երևի, քնած են։ Եվ միայնակ ծաղիկը մնում է պատուհանագոգին։

Բացված պատուհանները շատ էին․ շոգ էր։ Եվ աղջիկը յուրաքանչյուր պատուհանից ներս նետում է մի մեխակ։ Երիտասարդը նրան չի կանգնեցնում, որովհետև հասկանում է՝ ինչու է նա այդպես վարվում…

Սիրահարները հեռանում են։

Առավոտյան մարդիկ իրենց սենյակներում՝ պատուհանագոգերին, սեղանների վրա, հատակին, գտնում են կարմիր մեխակներ։

Այդպես մի բարի երջանկություն ծնունդ է տալիս մյուսին։

б). Как вы понимаете данное предложение:   Так одно доброе счастье рождает другое.

Это означает, что когда человек искренне счастлив и делится этим счастьем с другими — даже просто жестом, вниманием или добротой — это может сделать счастливее и других людей. Добро, исходящее из сердца, не исчезает, а распространяется и вдохновляет других делать хорошие поступки.

в).Найти синонимичные пары : скучно, весело, страшно, радостно, грустно, стыдно, печально, совестно, боязно, тоскливо

Скучно — тоскливо

Весело — радостно

Страшно — боязно

Грустно — печально

Стыдно — совестно

Печально — тоскливо

Совестно — стыдно

Боязно — страшно

Тоскливо — скучно

г) Подобрать антонимы:

Принес — унёс

Хорошо — плохо

Бросает — ловит

Приходит — уходит

Темнота — свет

Сказка.

2.ԱՄԵՆԱՊԻՏԱՆԻ ԲԱՆԸ. ԱՎԵՏԻԿ ԻՍԱՀԱԿՅԱՆ

Ժամանակով Արևելքի մի հրաշագեղ աշխարհում արդարամիտ և խելացի մի թագավոր է եղել: Նա ունեցել է երեք որդի:

Եղավ, որ այդ թագավորը ծերացավ և կառավարության սանձը կամեցավ դեռ ողջ օրով հանձնել իր ժառանգներից նրան, որն ավելի ընդունակ կլինի այդ դժավրին գործին: Ուստի մի օր կանչեց որդիներին և ասաց.

-Սիրելի որդիներ, տեսնում եք, որ ձեր հայրը ծերացել է ու էլ չի կարող երկիրը կառավարել: Ես վաղուց իջած կլինեի իմ գահից, եթե կատարված տեսնեի այն միտքը, որ երկար տարիներ պաշարել է հոգիս: Եվ հիմա ձեզանից ով որ իմաստուն կերպով լուծե այդ իմ միտքը, նա կստանա իմ թագը, նա կկառավարե իմ ժողովուրդը:

-Ապրած կենա մեր սիրելի հայրը, սուրբ է մեզ համար նրա վեհ կամքը. Այդ ի՞նչ մեծ միտք է, որ չի կարողացել լուծել նրա իմաստուն հոգին:

-Ահա՛ տեսնո՞ւմ եք այդ ահագին և մեծածավալ շտեմարանը, որ վաղուց շինել եմ: Իմ փափագս էր այդ լցնեի այնպիսի բանով, որ ամենապիտանին լիներ աշախարհիս երեսին և որով կարողանայի բախտավոր դարձնել իմ ժողովուրդը: Այդ շտեմարանը մնում է դատարկ:

Եվ հիմա, ո՛վ ձեզնից կարողանա այդ շտերամանը իր բոլոր անկյուններով, ծայրեծայր, լցնել աշխարհի այդ ամենապիտանի բանով, թող նա արժանի լինի գահին:

Առե՛ք գանձերիցս ինչքան որ կուզեք և առանձին-առանձին ուղի ընկեք քաղաքե-քաղաք, աշխարհ-աշխարհ, գտեք այդ բանը և լցրեք իմ շտեմարանը:
Ձեզ երեք անգամ քառասուն օր միջոց եմ տալիս:

Որդիները համբուրեցին հոր ձեռքը և ճանապարհ ընկան:

Ամբողջ երեք անգամ քառասուն օր նրանք շրջեցին քաղաքե-քաղաք, աշխարհե-աշխարհ. տեսան ուրիշ-ուրիշ մարդիկ, ուրիշ-ուրիշ բարքեր ու ժամանակին եկան կանգնեցին հոր առջև:

-Բարով եք եկել, անգին որդիներս, գտե՞լ եք արդյոք և բերել՝ ինչ որ ամենապիտանի բանն է աշխարհում:

-Այո՛, գտել ենք, սիրելի հայր,- պատասխանեցին որդիները:

Եվ հայրն իսկույն վեր առավ որդիներին և գնացին շտեմարանի դուռը. այնտեղ հավաքված էին բոլոր պալատականները և շա՛տ ժողովուրդ:

Թագավորը բացեց դուռը և կանչեց մեծ որդուն.

-Ինչո՞վ կլցնես այս ահագին շտեմարանս, սիրելի որդյակ, ի՞նչ բանով, որ աշխարհում ամենապիտանին լինի:

Եվ մեծ որդին գրպանից հանեց մի բուռ հացահատիկ՝ պարզելով դեպի հայրը՝ ասաց.

-Հացով կլցնեմ այս ահագին շտեմարանը, թանկագին հայր:

Ի՞նչն է աշխարհում ամենապիտանի բանը, քան հացը, ո՞վ կարող է առանց հացի ապրել: Շատ թափառեցի, շատ բան տեսա,- բայց հացից անհրաժեշտ ոչինչ չգտա:

Այն ժամանակ հայրը կանչում է միջնեկ որդուն.

-Ինչո՞վ կլցնես այս ահագին շտեմարանս, սիրելի որդյակ, ի՞նչ բանով, որն աշխարհում ամենապիտանին լինի:

Եվ միջնեկ որդին հանեց գրպանից մի բուռ հող, պարզելով դեպի հայրը՝ ասաց.

-Հողով կլցնեմ ես ահագին շտեմարանը, թանկագին հայր, ի՞նչն է աշխարհում ամենապիտանի բանը, քան հողը: Առանց հողի հաց չկա, առանց հողի ո՞վ կարող է ապրել: Շատ թափառեցի, շատ բան տեսա, բայց հողից անհրաժեշտ ոչինչ չգտա:

Ապա հայրը կանչեց կրտսեր որդուն.

-Ինչո՞վ կլցնես այս ահագին շտեմարանս, սիրելի որդյակ, ի՞նչ բանով, որն աշխարհում ամենապիտանին լինի:

Այդ միջոցին կրտսեր որդին հաստատ քայլերով մոտեցավ շտեմարանին, անցավ շեմքը, գրպանից հանեց մի փոքրիկ մոմ, կայծքարին խփեց հրահանը, կայծ հանեց, վառեց աբեթը, հետո մոմը: Բոլորը կարծում էին, թե նա ուզում է լույսի լուսով լավ զննել շտեմարանը, նրա ահագնությունը:

-Դեհ, ասա, որդի, ինչո՞վ կլցնես.- անհամբեր ձայնով հարցրեց հայրը:

-Լույսով կլցնեմ այս ահագին շտեմարանը, իմաստուն հայր, լույսով միայն: Շատ թափառեցի, շա՛տ աշխարհներ տեսա, բայց լույսից անհրաժեշտ ո՛չ մի բան չգտա: Լույսն է ամենապիտանի բանը աշխարհում: Առանց լույսի հողը հաց չի ծնի, առանց լույսի հողի վրա կյանք չէր լինի:

Շա՛տ թափառեցի, շա՛տ աշխարհներ տեսա և գտա, որ գիտության լույսն է ամենապիտանի բանը, և միայն գիտության լույսով կարելի է կառավարել աշխարհը:

-Ապրե՛ս,- գոչեց ուրախացած հայրը,- քեզ է արժանի գահն ու գայիսոնը, քանի որ լույսով ու գիտությամբ պիտի լցնես թագավորությունդ և մարդկանց հոգիները:

-Ապրա՛ծ կենա մեր երիտասարդ լուսավոր թագավորը,- գոչեցին ոգևորված պալատականներն ու ժողովուրդը ամբողջ:

А. Исаакян

1. Перевести на русский язык.

Жил когда-то в одном прекрасном восточном царстве справедливый и мудрый царь. У него было три сына.

Когда царь состарился, он решил ещё при жизни передать правление тому из сыновей, кто окажется самым достойным и способным к этому тяжёлому делу. Однажды он позвал своих сыновей и сказал:

— Дорогие мои сыновья, вы видите, что я уже стар и не могу управлять страной. Я давно бы уже отказался от престола, если бы увидел исполнение одной мысли, которая долгие годы не даёт мне покоя. А теперь, кто из вас мудро решит эту задачу — тот получит мою корону и будет править народом.

— Да здравствует наш дорогой отец, его воля для нас свята. Что же это за такая мысль, которую не мог решить даже его мудрый ум?

— Видите ли вы тот огромный склад, который я построил давно? Я мечтал наполнить его тем, что является самым необходимым на земле — тем, что сможет сделать мой народ счастливым. Но этот склад до сих пор пуст.

И теперь — кто из вас сможет полностью, до последнего уголка, наполнить этот склад самой необходимой вещью на земле — тот будет достоин престола.

Берите из моих сокровищ столько, сколько нужно, и отправляйтесь по миру, в разные города и страны, чтобы найти это. Я даю вам три раза по сорок дней.

Сыновья поцеловали отцу руку и отправились в путь.

Они обошли множество стран и городов. Видели разных людей, обычаи. И вот, через установленный срок, вернулись к отцу.

— Добро пожаловать, бесценные мои сыновья. Нашли ли вы и принесли то, что является самым необходимым на свете?

— Да, нашли, дорогой отец, — ответили они.

Отец тут же встал, взял сыновей с собой, и они направились к складу. Там уже собрались придворные и множество народа.

Царь открыл дверь и позвал старшего сына:

— Чем ты наполнишь мой огромный склад, сын мой? Что самое необходимое на свете?

Старший сын достал из кармана горсть зерна, протянул отцу и сказал:

— Я наполню этот склад хлебом, дорогой отец. Что может быть нужнее хлеба? Кто может жить без него? Я много странствовал, многое видел, но ничего более необходимого, чем хлеб, не нашёл.

Тогда царь позвал среднего сына:

— А ты чем наполнишь мой огромный склад, сын мой?

Средний сын достал из кармана горсть земли, протянул отцу и сказал:

— Я наполню склад землёй, отец. Что может быть нужнее земли? Без неё не будет и хлеба. Кто может жить без земли? Я тоже много странствовал, и убедился — земля нужнее всего.

И тогда царь позвал младшего сына.

— Чем ты наполнишь мой склад, сын мой?

Младший сын уверенно вошёл в склад, достал из кармана маленькую свечу, ударил по кремню, высек искру, зажёг фитиль, затем свечу.

Все подумали, что он хочет осветить помещение, чтобы осмотреть его размер.

— Ну, говори, сын, чем ты его наполнишь? — нетерпеливо спросил царь.

— Светом, мудрый отец, только светом. Я много странствовал, видел множество стран, и понял: нет ничего нужнее света. Без света земля не даёт хлеб, без света на земле нет жизни. Я понял, что свет науки — это самое необходимое, и только с его помощью можно управлять народом.

— Браво! — воскликнул радостный отец. — Престол и держава по праву твои! Светом и знанием ты озаряешь свою страну и сердца людей!

— Да здравствует наш молодой просвещённый король! — закричали вдохновлённые придворные и весь народ.

1. Прочитаем пословицы. Попробуем объяснить их значение. Скажем, какая из них подходит как заглавие к этой сказке.
   Сколько голов, столько умов.– У каждого человека своё мнение, все думают по-разному.
   Умный всегда любит учиться. – Мудрый человек понимает ценность знаний.
   У умной головы сто рук.– Умный человек справляется с многими делами.
   Ученье – свет, неученье – тьма. подходит как заглавие к этой сказке.
   Умный без денег богат.– Знания важнее богатства.
2. Из данных слов составь предложения.
   В конце каждого предложения не забудь поставить точку.
   отправились, дорогу, Сыновья, в
   сын, из, Старший, кармана, горсть, вынул, зерна
   Средний, из, сын, вынул, горсть, кармана, земли
   сын, свечку, Младший, кармана, из, вынул

Сыновья отправились в дорогу.

Старший сын вынул из кармана горсть зерна.

Средний сын вынул из кармана горсть земли.

Младший сын вынул из кармана свечку.