Արվեստը հաճախ օգնում է մարդուն ազատվել ծանրացող մտքերից: Դա կարող է լինել երգ, նկար կամ գիրք։ Շատերը լսում են երաժշտություն հանգստանալու կամ մտքերը մաքրելու համար, իսկ մյուսները արվեստը թաքստոց են դարձնում՝ փայտե աշխարհից փախչելու միջոց։
Այս երևույթը հստակ երևում է Իսահակյանի «Անհաղթ Խալիֆան» ստեղծագործությունում։ Պատմությունը մի Խալիֆայի մասին է, որը շատ էր սիրում երաժշտություն։ Նրա երկիրը խաղաղ ու հարուստ էր, և նա վայելում էր անհոգ կյանքը։ Սակայն երբ թշնամին հարձակվում է երկրի վրա, Խալիֆան ոչ թե փորձում է պաշտպանվել, այլ հրամայում է, որ երգիչները շարունակեն երգել։ Օրերը անցնում են, թշնամին գրավում է գրեթե ամբողջ պետությունը, բայց գահ բարձրացած նոր կառավարիչը վերջիվերջո հաջողում է ամեն ինչ վերականգնել։ Ստեղծագործությունում Խալիֆան հավատում էր, որ շարունակելով երաժշտություն լսել՝ կարող է չնկատել իրական վտանգը։ Արվեստը դարձել էր նրա պաշտպանական պատը, որտեղ նա իրեն ապահով էր զգում։ Այս պատմությունը մեզ հիշեցնում է, որ երբեմն արվեստը կարող է վերածվել փախուստի՝ շեղելով մեզ մեր պարտականություններից, ինչպես դա եղավ Խալիֆայի դեպքում։
Այսպիսով, կարող ենք հասկանալ, որ արվեստը կարող է մարդկանց օգնել առօրյա կյանքում, բայց չպետք է դրա միջոցով փախչես իրականությունից, այլ պետք է փորձես այն օգտագործել քո օգտին։
Դավիթ Հովհաննիսյանի ուսումնական բլոգ 