Մայրուղու երկարությունը 660 կմ է։ Ի՞նչ երկարություն կունենա այդ մայրուղու պատկերումը քարտեզի վրա, որի մասշտաբը 1 ։ 2750000 է։
660կմ-66000000
66000000:2750000=24
Քարտեզի վրա պատկերները իրականներից փոքր են 90 անգամ։ Ինչի՞ է հավասար քարտեզի մասշտաբը։
1:90
Ուղղանկյունաձև խաղահրապարակի կողմերի երկարությունները հատակագծում 4 սմ և 10 սմ են։ Որքա՞ն է այդ խաղահրապարակի երկարությունը, եթե նրա լայնությունը 18 մ է։
4-1800
10-x
x=180×10:4=4500սմ
Բանվորը պիտի պատրաստեր 80 մանրակ։ Հերթափոխի վերջում նա նախատեսված աշխատանքը կատարել էր 130 %-ով։ Քանի՞ մանրակ էր պատրաստել բանվորը։
Երաժշտությանը գալիս էր Սանթա Կլարա պողոտայի վրա գտնվող Մաքոլիների բնակարանից։ Բեսը և միսիս Մաքոլին նվագում էին «Ամբողջ աշխարհը կնախանձի ինձ» երգը։ Նրանք զինվոր Մարկուսի համար էին նվագում, որտեղ էլ որ նա գտնվելիս լիներ այժմ, որովհետև դա նրա ամենասիրելի երգն էր։ Հարևան տնից եկավ Մերի Արենան, կանգնեց Բեսի կողքին և սկսեց երգել։ Նա նույնպես երգեց Մարկուսի համար, որը նրա ամբողջ աշխարհն էր։ Փոքրիկ Յուլիսիսը լսում էր ու նայում։ Ինչ-որ բան, ինչ֊որ տեղ խորհրդավոր էր թվում նրան և, չնայած քունը տանում էր, նա ուզում էր հասկանալ… Ի վերջո հաղթահարեց քունը և հարցրեց.
— Մարկուսն ո՞ւր է։
Միսիս Մաքոլին նայեց տղային։
— Դու պետք է հասկանաս…— սկսեց նա, ապա լռեց։
Յուլիսիսը փորձեց հասկանալ, բայց չգիտեր, թե ինչը պետք է հասկանար։
— Ի՞նչը հասկանամ,— հարցրեց նա։
— Մարկուսը,— ասաց միսիս Մաքոլին,— Իթաքայից հեռու է գնացել։
— Ինչո՞ւ,— հարցրեց Յուլիսիսը։
— Մարկուսը բանակում է,— ասաց միսիս Մաքոլին։
— Ե՞րբ է տուն գալու,— հարցրեց փոքրիկ տղան։
— Երբ պատերազմն ավարտվի,— ասաց միսիս Մաքոլին։
— Վա՞ղը։
— Չէ, վաղը չէ։
— Ե՞րբ։
— Չգիտենք, սպասում ենք։
— Իսկ որտե՞ղ է հայրիկը,— ասաց Յուլիսիսը,— եթե սպասենք, նա՞ էլ Մարկուսի պես տուն կդառնա։
— Ոչ,— պատասխանեց միսիս Մաքոլին,— նա չի դառնա տուն այդպես։ Նա չի քայլի, փողոցի սանդուղքով չի բարձրանա, չի մտնի տուն։
Այսքանը շատ էր փոքրիկ տղայի համար, և որովհետև միայն մի բառ կար, որով հույս ուներ հասնել ճշմարտության կամ էլ հանգստություն ձեռք բերել, նա արտասանեց այդ բառը.
— Ինչո՞ւ։
Միսիս Մաքոլին դարձավ Բեսին և Մերիին.
— Նույնիսկ մեծերի համար հեշտ չէ մահը հասկանալը,— ասաց նա,— ուր մնաց թե երեխան հասկանա, բայց ամեն մի կյանք մի օր պիտի ավարտվի։
Նա նայեց Յուլիսիսին։
— Այդ օրը քո հոր համար եկավ երկու տարի առաջ։
Նա նորից նայեց Բեսին և Մերիին։
— Բայց քանի դեռ մենք ապրում ենք, քանի դեռ միասին ենք, քանի դեռ մեզնից թեկուզ երկուսը կան և հիշում են նրան, աշխարհում ոչ մի բան լի կարող խլել նրան մեզնից։ Մարմինը միայն կարող են խլել, բայց ոչ նրան։ Դուք ձեր հորը ավելի լավ կճանաչեք, երբ մեծանաք և ինքներդ ձեզ ավելի լավ ճանաչեք։ Նա մեռած չէ, որովհետև դուք ողջ եք։ Ժամանակը և պատահականությունը, հիվանդությունն ու հոգնությունը նրա մարմինը տարան, բայց դուք նրան արդեն, վերադարձրել եք՝ ավելի երիտասարդ և ավելի կենսունակ։ Չեմ կասկածում, որ ասածներիցս շատ բան հասկացաք, բայց գիտեմ, որ այս մեկը պիտի հիշեք՝ բարին երբեք չի մահանում։ Եթե մահանար՝ աշխարհում մարդիկ գոյություն չէին ունենա, ոչ մի տեղ կյանք չէր չինի։ Իսկ աշխարհը լեցուն է մարդկանցով և հրաշալի կյանքով։
Երեխան այդ մասին մի պահ խորհեց, հետո հիշեց առավոտյան տեսածը.
— Խլուրդներն ի՞նչ են,— հարցրեց նա։
Մայրը պատրաստ էր նման հարցի։ Նա գիտեր, որ տղան աչքեր ունի, ավելին՝ տեսողություն, սեր և ծարավի է ամեն ինչ իմանալու։
— Գետնի տակի խլուրդները,— պատասխանեց մայրը,— երկնքի թռչունները, ծովի ձկները բոլորը կյանքի մասն են, մեր կյանքի մասը։ Ապրող ամեն ինչ մեզնից յուրաքանչյուրի մասն է։ Նույնիսկ շատ բաներ, որոնք մեզ նման չեն շարժվում, մեր մասնիկներն են։ Արևը մեր մասն է, ինչպես նաև հողը, երկինքը, աստղերը և օվկիանոսները։ Այդ ամենը մեր մասն են, և մենք ստեղծվել ենք, որպեսզի դրանք վայելենք և դրանց համար աստծուն շնորհակալ լինենք։
Փոքրիկ տղան ընդունեց այս նորությունը։
— Այդ դեպքում որտե՞ղ է Հոմերը,— ասաց նա։
— Քո Հոմեր եղբայրը աշխատում է,— պատասխանեց միսիս Մաքոլին,— նա երեկ գործ ճարեց դասերից հետո աշխատելու համար։ Նա տուն կգա կեսգիշերին, երբ դու արդեն քնքած կլինես։
Տղան դա չկարողացավ հասկանալ։ Ի՞նչ է աշխատանքը։ Ինչո՞ւ է եղբայրը աշխատում։ Ի՞նչ հաճույք է մարդ ստանում աշխատելուց։
— Հոմերն ինչո՞ւ է աշխատում,— հարցրեց նա։
Աղջիկները համբերությամբ սպասում էին, իսկ միսիս Մաքոլին պատասխանում էր.
— Քո Հոմեր եղբայրը աշխատում է, որովհետև քո Մարկուս եղբայրը բանակում է։ Որովհետև մենք պետք է փող ունենանք, որ կարողանանք մթերք և հագուստ գնել, տան վարձ վճարել և օգնել ուրիշներին, ովքեր մեզնից ավելի կարիքավոր են։
— Ո՞ւմ,— հարցրեց Յուլիսիսը։
— Որևէ մեկին,— ասաց միսիս Մաքոլին,— աղքատին, օրինակ։
— Ո՞վ է աղքատը,— հարցրեց տղան։
— Բոլորը,— պատասխանեց միսիս Մաքոլին՝ ինքն իրեն ժպտալով։
Յուլիսիսը ուզում էր արթուն մնալ, բայց էլ չկարողացավ։
— Հիշեցեք,— ասաց մայրը բոլորին,— ձեր ունեցած ամեն ինչից պետք է բաժին հանեք ուրիշներին։ Դուք պետք է տաք նույնիսկ, երբ թվում է, թե տալը խենթություն է։ Այդ ժամանակ ոչ ոք և ոչ մի բան ձեզ խաբելու ուժ չի ունենա, որովհետև եթե գողին տաք, նա ձեզնից չի գողանա, և արդեն գող չի լինի։ Եվ ինչքան շատ տաք, այնքան ավելի շատ բան կունենաք տալու համար։
Միսիս Մաքոլին դարձավ տղայի քրոջը՝ Բեսին։
— Նրան անկողին դիր։
Բեսը և Մերին տղային ննջարան տարան։ Երբ նրանք գնացել էին, մայրը ոտնաձայն լսեց և շրջվեց, նրան թվաց, թե այնտեղ, դռան մոտ, տեսավ Մաթյու Մաքոլիին, որ կարծես մեռած չլիներ։
— Քնել էի,— ասաց ամուսինը,— քունս շատ էր տանում, Քեթի, ներիր ինձ, խնդրում եմ։
Ամուսինը ծիծաղեց ճիշտ Յուլիսիսի նման։ Իսկ հետո վերադարձավ Բեսը և ասաց.
1. Գրել տրված բառերի երկուական հոմանիշ՝ բառարանի օգնությամբ. պողոտա, խորհրդավոր, սանդուղք, կասկածել, աղքատ, օգնել, գողանալ:
2. Համաձայնիր այս մտքերի հետ կամ հերքիր (մի համաձայնիր) դրանք՝ հիմնավորելով կարծիքդ:
ա) Բայց քանի դեռ մենք ապրում ենք, քանի դեռ միասին ենք, քանի դեռ մեզնից թեկուզ երկուսը կան և հիշում են նրան, աշխարհում ոչ մի բան լի կարող խլել նրան մեզնից։ Մարմինը միայն կարող են խլել, բայց ոչ նրան։ Դուք ձեր հորը ավելի լավ կճանաչեք, երբ մեծանաք և ինքներդ ձեզ ավելի լավ ճանաչեք։ Նա մեռած չէ, որովհետև դուք ողջ եք։
Ես համաձայն եմ մենակ նրա հետ որ եթե մարդը մեռնում է բայց նրա հարազատները ողջ են ուրեմն նրան կհիշեն և նա ողջ կլինի հոգեպես:
բ) … բարին երբեք չի մահանում։ Եթե մահանար՝ աշխարհում մարդիկ գոյություն չէին ունենա, ոչ մի տեղ կյանք չէր չինի։ Իսկ աշխարհը լեցուն է մարդկանցով և հրաշալի կյանքով։
Ես համաձայն չէմ այս մտքի հետ:Եթե բարի մարդիկ մահանան ուրեմն չարերը չէն կարողանա բարիանալ:
գ) … երկնքի թռչունները, ծովի ձկները բոլորը կյանքի մասն են, մեր կյանքի մասը։ Ապրող ամեն ինչ մեզնից յուրաքանչյուրի մասն է։ Նույնիսկ շատ բաներ, որոնք մեզ նման չեն շարժվում, մեր մասնիկներն են։ Արևը մեր մասն է, ինչպես նաև հողը, երկ
Es hama4ajn 1m ajs mtqi het
Ես համաձայն էմ այս մտքի հետ:Եթե այսքանը չլիներ մենք չէինք ապրի կամ, եթե ապրեինք վատը կլիներ:
ինքը, աստղերը և օվկիանոսները։ Այդ ամենը մեր մասն են, և մենք ստեղծվել ենք, որպեսզի դրանք վայելենք և դրանց համար աստծուն շնորհակալ լինենք։
դ) Հիշեցեք, ձեր ունեցած ամեն ինչից պետք է բաժին հանեք ուրիշներին։ Դուք պետք է տաք նույնիսկ, երբ թվում է, թե տալը խենթություն է։ Այդ ժամանակ ոչ ոք և ոչ մի բան ձեզ խաբելու ուժ չի ունենա, որովհետև եթե գողին տաք, նա ձեզնից չի գողանա, և արդեն գող չի լինի։ Եվ ինչքան շատ տաք, այնքան ավելի շատ բան կունենաք տալու համար։
Հողակտորի հատակագծի մասշտաբը 1 ։ 5000 է։ Ինչքա՞ն կլինի հողակտորում երկու կետերի հեռավորությունը, եթե համապատասխան կետերի հեռավորությունը հատակագծում հավասար է` ա) 3 սմ-ի
К существительным первого столбика подберите антонимы из второго. Напишите их парами. добро-зло счастье-горе ночь-день правда-ложь друг-враг вежливость-грубость утро-вечер подъём-спуск юность-старость
Дополните предложения словами из текста.
Мальчик гонял футбольный мяч с друзьями во дворе. 2. Мяч покатился в
сарай и притаился в темноте. 3. Незнакомый мальчик дома положил мяч на пись- менный стол рядом с телефоном.4. Тот, у кого живёт мяч, не учит уроки. 5. Мальчик из школы вернулся весёлый, с пятёрками в дневнике. 6. Зря будильник называл мяч вредным. Найдите в тексте антонимы данных слов. Хвалить, войти, проснуться, слабый, светлый-тёмный, полезный-вредний, грустный-весёлый. Составьте словосочетания с данными существительными. Образец: будильник – мой новый будильник. Урок-скучный урок, дневник-красный дневник, друг-хороший друг, двойка-одна двойка, окно-прозрачное окно, утро-светлое утро, соседка-просто соседка, школа-большоя школа, игра-долгая игра, двор-большой двор, мальчик-высокий мальчик, чтение-скучное чтение, стол-большой стол.
One day a man went to see his doctor and said to him, ‘I’ve swallowed a horse, doctor, and I feel very ill.’ The doctor thought for a few seconds and then said, ‘All right, Mr. Lloyd, I’ll help you. Please lie down on this bed.’ The doctor’s nurse gave the man an injection, the man went to sleep, and the doctor went out quickly to look for a horse in the town. After half an hour he found one, borrowed it and took it into his office, so when Mr. Lloyd woke up, it was there in front of him. ‘Here’s the horse, Mr. Lloyd,’ the doctor said. ‘I’ve taken it out of your stomach, and it won’t give you any more trouble now.’ At first Mr. Lloyd was happy, but then he looked at the horse again and said, ‘But, doctor, my horse was white, and this one’s brown!’
Մի օր մի մարդ գնաց իր բժշկիի մոտ և ասաց նրան. «Ես ձի եմ կուլ տվել, բժիշկ, և ես ինձ շատ վատ եմ զգում»։ Բժիշկը մի քանի վայրկյան մտածեց և հետո ասաց. «Լավ, միստր Լլոյդ, ես կասեմ»: օգնել քեզ. Խնդրում եմ, պառկիր այս մահճակալի վրա»։ Բժշկի բուժքույրը տղամարդուն ներարկում արեց, տղամարդը գնաց քնելու և բժիշկը արագ դուրս եկավ քաղաքում ձի փնտրելու։ Կես ժամ հետո նա գտավ մեկը, վերցրեց և տարավ իր աշխատասենյակ, այնպես որ երբ միստր Լլոյդը արթնացավ, այն այնտեղ էր նրա առջև։ ― Ահա ձին, միստր Լլոյդ, ― ասաց բժիշկը։ «Ես այն հանել եմ քո միջից ստամոքսը, և դա ձեզ այլևս անհանգստություն չի պատճառի: Սկզբում միստր Լլոյդը ուրախացավ, բայց հետո նորից նայեց ձիուն և ասաց. ― Բայց, բժիշկ, իմ ձին սպիտակ էր, իսկ սա շագանակագույն է։
A. Answer these questions.
Did the doctor think, ‘This man has really swallowed a horse’?
No, doctor didn’t think.
Why did the nurse give the man an injection?
nurse gave the man an injection to sleep.
What did the doctor do when he went out?
He looked for a horse.
What did Mr. Lloyd see when he woke up?
When Mr. lloyn woke up he saw a horse.
Why was Mr. Lloyd not happy when he looked at the horse more carefully?
Mr. Lloyd was not happy when he looked at the horse more carefully, because e swallowed a white horse.
Ահմեդը հինգ ուղտ հետևը ձգած գնում էր քաղաք: Արևը սաստիկ այրում էր, ծարավը մարդու շրթունքը պատառ-պատառ էր անում: Եղավ որ՝ հենց կիզիչ կեսօրին հանդիպեց մի աղբյուրի. որ ճանապարհի ափին ուրախ ու պայծառ քչքչում էր ծառերի զով ստվերի տակ: Ահմեդը ուղտերը քաշեց աղբյուրի գուռների վրա, լավ ջրեց, ինքն էլ մի կուշտ խմեց, հետո երկար ու մեկ փռվեց ստվերի հովին: Ո՛չ արթուն էր, ո՛չ քնած, մի հաճելի թմբիր զով ստվերի հետ իջել էր նրա հոգնած անդամների վրա: Երբ կեսօրը կոտրվեց՝ Ահմեդը ուշքի եկավ, նայեց տեսավ ուղտերի մեկը չկա. կանգնեց քարերի գլխին, դիտեց չորս դին-բան չէր երևում. միայն բավական մոտիկում, մի գյուղ ծառերի միջից ճերմակին էր տալիս: Շտապով ոտքի հանեց ուղտերը, գնաց գյուղ: Մի պառավ կին պատահեց նրան գյուղի ծայրին: -Նանի՛, – ասաց Ահմեդը,- ուղտս կորել է, չե՞ս տեսել, աչքիդ չի՞ ընկել: Է՛սպես- է ՛սպես մի ուղտ: -Ես քո ուղտի դա՞րդն եմ,- զայրացած ասաց պառավը.- իմ կտրիճ աքլորն է կորել, ման կուգամ, ման կուգամ, չեմ գտնի, քո ուղտը աչքի՞ս կերևա. արի առաջ-առաջ աքլորս ման գանք գտնենք, հետո քո ուղտը: Ահմեդը գլուխը ժաժ տալով մտավ գյուղը, ուղտերը պահ տվավ գյուղի տանուտերին ու ինքը գնաց կորուստը փնտրելու: Գյուղից դուրս տեսավ մի մարդ, պարկով ցորենը դրել է գետնին, պարկի մի կողքը պատռվել է, ցորենը բուռ-բուռ թափվել է ճամփի երկայնքով. խեղճ մարդը մեկ՝ ցորենն է հավաքում, լցնում պարկը, մեկ՝ մատներով գետինն է քրքրում, հողն մաղմղում: -Ա՛յ, մարդ, ուղտս է կորել, էստեղով չի՞ անցել, տեսած չունի՞ս էսպես-էսպե՛ս մի ուղտ: -Ես գլուխս եմ մոլորել, նեղսրտած ասաց մարդը,- երեխաներիս ապրուստը հող դարձավ. ասեղս եմ կորցրել, ասեղս, որ պարկս կարեմ, երթամ տուն. քո ուղտդ աչքի՞ս կերևա. արի առաջ-առաջ ասեղս փնտրենք, հետո քո ուղտը: «Խենթ են էս մարդիկը»,- փնթփնթաց Ահմեդն ու առաջ գնաց: Ում որ դիմեց, նույն պատասխանն էր ստանում, թե ի՞նչ է, բան ու գործ չունեինք, քո ուղտի՞ն պիտի աչք պահեինք: Ահմեդը վշտացած մարդկանցից ու հույսը կտրած՝ գյուղ վերադարձավ. մի ծառի տակ նստավ, գլուխն առավ ափերի մեջ տխուր-տխուր միտք էր անում. քունը վրա հասավ, և հոգնեբեկ Ահմեդը աչքերը գոցեց. քունն ու երազ տեսնելը մեկ եղավ. տեսավ, որ իր մայրն եկավ, Ահմեդի գլուխը շոյեց ու ասաց. «Որդիս, մի՛ տխրիր, ուղտդ կորած չէ. միայն այս աշխարհիս բանն այսպես է, որ առաջ ուրիշի կորուստը պիտի փնտրես, որ ուրիշն էլ քո կորուստը փնտրի. Մի՛ մեղադրիր մարդկանց, ամեն մեկի համար իր աքլորն ու ասեղը քո ուղտի չափ է»: Ահմեդը զարթնեց ևվազեց պառավի մոտ: -Նանի, աքլորդ գտա՞ր,- հարցրեց Ահմեդը: -Չէ՛, որդի, չէ՛: -Արի, միասին փնտրենք,- ասաց Ահմեդը: Եվ երկուսով ընկան գյուղի երդիկներն ու կալերը. մինչև ուշ երեկո որոնում էին կորած աքլորը. հանկարծ պառավը սրտապատառ գոչեց. -Ահա՛ աքլորս, կտրիճ աքլորս, պատի տակ նստել է: Ահմեդը վազեց դեպի աքլորը, սա էլ վախեցած թևերը թափ տալով վազեց դեպի դաշտերը. Ահմեդը հետևից, աքլորը առջեւից, աքլորը վազելով, Ահմեդն էլ հետեւից վազելով, վազելով…հանկարծ մեկ էլ աչքի առջևը- իր ուղտը, հենց իր ուղտը, որ կանաչի մեջ նստած հանգիստ որոճ էր անում: Ահմեդի ուրախությանը չափ սահման չկար. մեկ ձեռքին աքլորը, մյուս ձեռքին ուղտի պարուսանը- խնդումերես մտավ գյուղ:
1. Գրիր տրված բառերի բացատրությունը:
Սաստիկ-սարսափ, կիզիչ-այրող, գուռ-Քարե կամ փայտե գործիք՝անասուններին ջրելու համար:, չորս դին-չորս կողմ, ման կուգամ-ման կգամ:
2. Հեքիաթից դուրս գրիր բարբառային բառեր և փոխարինիր գրական հայերենով:
ման կուգամ-ման կգամ
3. Քո կարծիքով որն է այս հեքիաթի ասելիքը:
Որ եթե բոլորին օգնես մի օր քեզ կօգնեն
4. Ինչո՞ւ է վերնագրված ,,Ահմեդի ուղտը,, , նոր վերնագիր մտածիր:
Վերնագրված է <<Ահմեդի ուղտը>> որովհետև նրա ուղտի մասին է:
<<Կորած ուղտ>>
5. Հեքիաթի ասելիքին համապատասխան առած-ասացվածք գտիր:
Քանդում են հին տները, թափվում են աղ..սները, խուլ աղմուկով ընկնում են գերանները: Վիե..ացի մի փայտավաճառ այդպիսի իրադարդությունը երբեք բաց չի թողնում: Նա չնչին գնով կամ էլ ձրի հավաքում է կառույցի փայտի մասերը: Երա.շտական գործիքներ պատրաստողները չորացան փայտը շատ բարձր են գնահատում: Դրանցից հիանալի տավիղներ, կի.առներ ու ակորդ.ոններ են սար.վում:
2. Կետերը փոխարինի՛ր տրված բառերից մեկով: Համեմատի՛ր բառի իմաստները տարբեր նախադասություններում:
Փափկել, սուր, ալիք, փչել:
Սուր դանակ է. պետք, որ այդ բիծը քերեմ:
Շատ … մարդ է ընկերս, նրա խոսքը լսել չի լինում առանց ծիծաղի:
… խորտակված նավի մի բեկոր ափ հասցրեց:
Կյանքի ալիքը նրան շպրտել էր ընտանիքից հեռու:
Քամին փչել էր ամբոդջ ուժգնությամբ:
Ընկերները գիտեին, որ նա … էր, ոչ մի վագրի էլ չի հանդիպել: Մոմն արևից փափկել ու ծռմռվել էր:
Մի քանի քաղցր խոսքից … էր, չորությունից ու խստությունից հետք չէր մնացել:
3. Տրված բառերը նախադասությունների մեջ գործածի՛ր ուղղակի և փոխաբերաբար:
Արևոտ, սառը, շողալ, լողալ:
Արևոտ օր էր այսօր:-
Այսինչ սառ ջուր է:-Այս մարդու սիրտը սառն է:
Արևի լույսը շողացնող է:-Ծառի իր բերքով շողում է:
Ես երեկ ջրավազնում լողում էի:
4. 65. Ընդգծված բառը նախադասության մեջ ի՞նչ իմաստով է գործածված: Այդ բառը ո՞ր նախադասության մեջ է իր հիմնական իմաստով գործածված:
Թղթի վրա մի ուղիղ գիծ գծիր:
գիծ
Վաղուց մեր փողոցով տրամվայ չի անցնում. գիծը քանդված է:
Բազկին հազիվ նշմարելի մի գիծ կար. երևում էր, որ դեպքը վաղուց է պատահել:
Մոռանա՞լ, ինչպե՞ս. դեմքի հստակ ու անկրկնելի գծերը կարծես տպվել էին սրտի մեջ:
հիշողություն
Չեմ հասկանամ քո բռնած գիծը. ո՞ւր ես հասնելու կռվով ու խռովությամբ:
Գնա՛, սահմանն անտառից հեռու չէ. գիծը որ անցար, էլ քեզ ոչ մեկը չի հետապնդի: