Անտառից եկած կանաչ եղևնին, Հիշում է կանաչ իր ընկերներին, Արահետներն է հիշում ձյունի տակ, Հիշում է բացատն ու բուքն սպիտակ: Երկինքն է հիշում իր գլխի վերև, Եվ իր մայր անտառն ասեղնատերև, Հովերն է հիշում նա գարնանային, Որ իրեն այնպես օրորում էին:
Վաղորդյան ցողի գոհարն է հիշում, Եվ մայրամուտի թևերն աբրեշում, Հիշում է սոսափն ամեն մի ծառի, Խարույկն է հիշում անտառապահի:
Հիշում է բոլորն ու չի ափսոսում, Որ էլ անտառի երգը չի լսում, Ինչո՞ւ ափսոսա, երբ իր թևերին Գարուն է բերել երեխաներին, Գարուն է բերել այս ձմռան օրով Եվ տուն է մտել կանաչ շորերով. Ե՞րբ է նա այսպես զուգվել, զարդարվել Եվ մարդկանց այսքան հրճվանք պատճառել,
Ե՞րբ է նա եղել այսքան երջանիկ Ու ե՞րբ է տեսել այսքան խաղալիք: Ե՞րբ են նրա մոտ այսքան մանուկներ Երգել ու պարել մինչև ուշ գիշեր… Զարդարանքներով, աստղերով իր պերճ Կանգնել է ուրախ մանուկների մեջ, Այնպես հպարտ է նայում աշխարհին, Կարծես հենց ինքն է բերել Նոր տարին:
Հարցեր և առաջադրանքներ
1. Անհասկանալի բառերը դո՛ւրս գրիր և բառարանի օգնությամբ բացատրի՛ր:
Արահետներն- Ոտքով բացած նեղ ճանապարհ, ուղի, ճամփա, ճանապարհ
բացատ- Բաց՝ ազատ տեղ, դատարկ տեղ
բուք- Սաստիկ քամի, որ մրրկում է տեղացող կամ նոր եկած ձյունը
ասեղնատերև- Ասեղնաձև տերև ունեցող
Վաղորդյան- Վաղորդայնին տեղի ունեցող՝ եղող
ցող- Բարակ մանր անձրև
աբրեշում- Մետաքս
զուգվել- Զարդարվել, բարեզարդվել,
հրճվանք- Հոգեկան մեծ բավականություն, ցնծություն, մեծ ուրախություն
պերճ- Շքեղ, զարդարուն
2. Ի՞նչ էր հիշում եղևնին: Պատմի՛ր եղևնու անունից:
Եղևնին հիշում է իր կանաչ ընկերներին, Արահետներն է հիշում ձյունի տակ, հիշում է բացատն ու բուքն սպիտակ:
3. Եղևնին ի՞նչ էր զգում անտառից հեռու:
Եղևնին անտառից հեռու զգում էր ուրախություն և գեղեցկություն
4. Նա ափսոսո՞ւմ էր, որ այլևս անտառում չի:
Այո
5. Ինչո՞ւ էր նա հպարտ նայում աշխարհին:
Նա աշխարհում ուրաղխանում էր և գեղեցկանում
6. Նամակ գրի՛ր եղևնուն:
Եղևնի դու ճիշտ ես արել, որ քաղաք ես գնաց ել որով հետև անտառում ոչ ուրախանանում ոչել զարդարվում,իսկ քաղաքում համ ուրախանանում են համել զարդարվում:
Դավիթ Հովհաննիսյանի ուսումնական բլոգ 